اما بنابر قول صاحب فصول : ترك صلوة موصل « 1 » ، واجب است ( ترك صلوة به شرط اينكه بعدش ازاله وجود پيدا كند واجب است ؛ نه مطلق ترك صلوة و لو بعد از آن ازاله وجود پيدا نكند ) . زمانى كه ترك صلوة موصل واجب شد نقيض ترك صلوة موصل حرام مىشود و نقيض ترك صلوة موصل ، صلوة « 2 » نيست تا گفته شود صلوة حرام و نتيجتا فاسد است . بلكه نقيض آن ، ترك ترك صلوة موصل است كه گاهى در ضمن صلوة و گاهى در ضمن ترك صلوة مجرد از ازاله محقق مىشود و زمانى كه حرمت براى يك شىء ثابت شد ( مراد از شىء همان ترك ترك صلوة موصل است ) موجب حرمت مقارن اتفاقى او يعنى صلوة نمىشود « 3 » . نتيجه نهايى : صلوة بنابر قول مشهور ، فاسد و بنابر قول صاحب فصول ، صحيح است . قوله : « و ربّما اورد . . . » . اشكال مرحوم شيخ بر ثمره‌ى مذكور : « 4 » صلوة بنابر قول صاحب فصول نيز ( مثل قول مشهور ) حرام و فاسد است . علت حرمت و فساد صلوة بنابر قول صاحب فصول در ضمن دو مرحله توضيح داده مىشود : مرحله‌ى اول : طبق عقيده‌ى صاحب فصول ترك صلوة موصل ، واجب است .

--> - الف ) ترك ضدّ ( ترك صلوة مثلا ) مقدمه‌ى فعل ضدّش ( فعل ازاله مثلا ) باشد . ب ) امر به شىء ( ترك صلوة مثلا ) مقتضى نهى از ضدّ عامّ ( ترك ترك صلوة مثلا ) باشد . ج ) نهى از عبادت مقتضى فساد باشد . د ) مقدمه‌ى واجب ، واجب باشد . ( 1 ) - يعنى ترك صلوة به شرط ايصال . ( 2 ) - نقيض ترك صلوة موصل ، صلوة نيست . چون اگر نقيض باشد لازمه‌اش اين است كه ارتفاع اين دو جايز نباشد ؛ ولى ارتفاع اين دو جايز است ( مثلا در ترك صلوة غير موصل ، صلوة نيست و ترك موصل هم نيست ) . ر ك : نهاية الافكار ، ج 1 ، ص 344 . ( 3 ) - ر ك : فصول ، ص 95 . ( 4 ) - ر ك : مطارح الانظار ، ص 78 .